Ως πότε...

**

Πόσοι ακόμα πρέπει να πεθάνουν άδικα; Αν αναλογιστούμε όλοι μας,

την προσωρινότητα των πάντων, ίσως καταλάβουμε ότι πρέπει

να αλλάξουμε τους εαυτούς μου γρήγορα και αποτελεσματικά,

αλλιώς και μεις θα παραδώσουμε στάχτες στην επόμενη γενιά.

ΣΣΣΣΣσσσσσσ.... κοιμούνται οι εξωγήινοι...

Πολλά έχουν γραφτεί για αυτόν τον πλανήτη, αλλά αν δεν τον επισκεφτείς δεν μπορείς να νιώσεις την απόκοσμη ομορφιά του, εκεί που το χέρι του ανθρώπου δεν έχει ακόμα αγγίξει ώστε να τραυματίσει, εκεί που τα χρώματα παραμένουν αναλλοίωτα.

Πυρακτωμένο φως ξεπετάγεται από πίδακες και χάνεται στο κοσμικό χάος μέσα σε μια γαλάζια γαλαξιακή απόχρωση. Μακριά από πολύβοους ανθρώπους, γεμάτους με το απόλυτο κενό, χωρίς πυκνότητα και υφή.

Κοντά όμως σε πηγές φυσικές, αυτόχθονες, καθαρές. Ας κάνουμε μια ευχή στο φως που ταξιδεύει να μας φέρει καλή μοίρα.

Μέχρι τότε ας αφήσουμε τα σωματίδια να συγκρούονται, να αλληλοτρώγονται, να ανταλλάσουν ύλη και πάλι να εξαυλώνονται κλείνοντας το μάτι στην προσωρινότητα τούτου του κόσμου.

Αν ψάχνετε να βρείτε αυτόν τον πλανήτη απλά ρωτήστε τον Τομ. Αυτός έχει πάει εκεί και ξέρει τα "καλά".

Αναμνηστικές φωτογραφίες αφιερωμένες στους τρομερά εναπομείναντες ζοφερά ρομαντικούς, που πιστεύουν ακόμη στα όνειρα, όποιο και αν είναι το κόστος. Πόσο μάλλον σήμερα που οι "πεφωτισμένες" φωνές της κουλτούρας μας έχουν όλες σωπάσει...

ζμουτς!

Γιάννη περιμένω σχόλιο...

Λαέ Μη Σφίξεις Άλλο Το Ζωνάρι

*

*

Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω,
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.
Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό,
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.
Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες,
αγάλι-αγάλι εγίναν νεκροθάφτες
και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ' την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.
*
Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι.
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.
Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί.
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι,
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.
*
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.

*

- Ιάκωβος Καμπανέλλης

Τίποτα πιο προχωρημένο από την Παράδοση...!

**

Είναι κάτι στιγμές που η παράδοση καθρευτίζεται στο παρόν, στο μέλλον, στις αναμνήσεις των παππούδων μας και των γιαγιάδων μας, όντας όμως τόσο ζωντανή, τόσο σύγχρονη, τόσο αρμονική, τόσο αντίθετη.

Μυρωδιές Ανοιξιάτικες...

*Η Ηπειρώτισσα φοράει μαύρο μαντήλι
επί ζωής, χωρίς να κλαίει κάποιον. Φοράει
και μαύρο ρούχο και μαύρο τσαρούχι.

Στα βραχοβούνια που τη βλέπεις ν' ανηφορίζει
χωρίς προσπάθεια, μαζί με το κοπάδι της τα
γίδια, η θωριά της ξεκόβεται στεγνή, μοναστική,
αργασμένη από το χαλάζι και το λιοπύρι.

Το ανθρώπινο αυτό πλάσμα έχει πάρει απάνω
του κάτι από την στέγνα του τοπίου, του
κατάγυμνου βράχου, που τον σκουντάς με το
πόδι σου και τσακμακίζει.

Σου λέει καλημέρα η Ηπειρώτισσα

και η κουβέντα της είναι κοφτή,
σαν πρόσταγμα. Έχει μια παρθενιά απροσπέλαστη,
όπως η ζωή της είναι σκληρή κι αμίλητη.

Ξυπνημένη από τις τρεις πριν φέξει,
κάθε μέρα, χειμώνα-καλοκαίρι, δουλεύει στο
σπίτι, ζυμώνει, φουρνίζει, μαγειρεύει,

ύστερα βγαίνει στο χωράφι, δυο χούφτες χώμα μέσα
σε μια κουφάλα βράχο, μάχεται εκεί ως το βράδι.

Λίγος ύπνος και πάλι εξαρχής.

*

- Άγγελου Τερζάκη - Ελληνική Εποποιΐα 1940-41

Και λίγος επαγγελματισμός...

*

Πρασινίζουν όλα πάλι...

**
σε τόπο πού 'χει αντίλαλο
θ' αναστενάξω πάλι
να ξεγελιούμαι, να θαρρώ
πως πέρα κλαίνε κι άλλοι

*

- κρητική μαντινάδα

*

η τελευταία μαντινάδα του φετινού χειμώνα...

Small moments, Big Memories...

**

A journey to another world. The world is a very small place

and Mr. Dan Ohlmann can proved it, at http://www.mimlyon.com

*

The creator of the miniature at the fourth photo has already won a photography prize!

Lyon by Night...

**
Περπατώντας στα στενά της παλιάς Lyon. Το μπουκάλι του Ballantine's σκαρφαλωμένο στο περβάζι, μάλλον μετά από ένα αξέχαστο μεθύσι και ίσως μια βόλτα έξω από τα όρια του μπαλκονιού... the piano has been drinkin' not me!!!

Lumière = Φώς

*
*

Στο σπίτι των αδερφών Lumiere στην όμορφη Lyon της Γαλλίας,

εκεί όπου ξεκίνησε ο κινηματογράφος...

Ταξίδι στο διάστημα...

**

20.000 λεύγες πάνω από την θάλασσα... ο νούς μπορεί να ταξιδεύει στο άπειρο. Στιγμή πέρα ως πέρα γήινη μα και τόσο απόκοσμη. Όπως και η κοινωνία μας άλλωστε... 

Γη του Ορφέα...

**

Το θέμα είναι το ίδιο, όμως η εποχή διαφορετική. Αναγεννάται η φύση, ο ουρανός, το σύμπαν. Τη νύχτα διαδέχεται μια όμορφη μέρα. Στη δύση της μέρας, ο ουρανός ξάφνου παίρνει φωτιά. Ζούμε σε ένα κόσμο μοναχικό, τόσο μοναχικό που ο άνθρωπος ψάχνει απεγνωσμένα τρόπο όχι να εκφραστεί μα να μιλήσει κάπου, να πει τον πόνο του, να ξεσπάσει. Και μετά να πέσει ξανά στον ατέρμονο κύκλο της σιωπής, μέχρι να ξεσπάσει ξανά και ξανά. Ο άνθρωπος της πόλης είναι τόσο πολύ απομακρυσμένος από τον ίδιο του τον εαυτό που του είναι πλέον δύσκολο να τον αφουγκραστεί, να τον αγαπήσει, να τον εξελίξει. Συστρέφεται συνεχώς γύρω από την καθημερινότητα, εξωστρακίζοντας οποιαδήποτε ερεθίσματα πνευματικής ή σωματικής αρμονίας. Έχοντας τέτοιες εικόνες στο μυαλό, μέσα στους ρυθμούς της φύσης δεν μπορώ παρά να τραγουδώ μέσα μου για μια άγνωστη που ξέρει αυτή... Καλό Μήνα και Καλή Άνοιξη...

*

Εσύ 'σαι αποσπερίτης μου, εσύ 'σαι αυγερινός μου,
εσύ 'σαι το φεγγάρι μου, ο ήλιος και το φως μου.

*

- Γιάννης Βάρδας

*
«Ωσάν το έρημο δεντρί που ‘ναι στα όρη απάνω
μ’ αρέσει να ‘μαι αμοναχός με τσι πολλούς δεν κάνω
Κι άμας ο κόσμος σκοτεινιά γεμίζει να γυρίζω
Χαΐνης και τση χαραυγής τσ’ ελπίδες να σκορπίζω»

*

- Δημήτρης Αποστολάκης

Έρχεται η Άνοιξη...

το κομμάτι από τον Χρύσανθο...

*

Μάνα μου μάνα
στο δρόμο μου σπείρανε
πέτρα κι αψιθιά.
Μάνα μου μάνα
τα νιάτα μου γείρανε
κάτω απ΄τα σπαθιά.
*
Ουρανέ μου
στείλε μου νερό
να ποτίσω την έρημο
να φυτρώσει
λουλούδι δροσερό
στο κορμί μου τ΄αέρινο
μάνα μου μάνα
την άνοιξη φέρε μου
πάνω στο σταυρό.
*
Μάνα μου μάνα
ηλιόλουστη μέρα μου
πότε θα σε βρω.
*
Ουρανέ μου
διώχ΄τη συννεφιά
να περάσω τα σύνορα
κι ένα βράδυ
πάνω στα βουνά
να χτυπήσω τα σήμαντρα
μάνα μου μάνα
στα χέρια μου σήμερα
καίνε τα καρφιά.
Ουρανέ μου
στείλε μου νερό
να ποτίσω την έρημο
να φυτρώσει
λουλούδι δροσερό
στο κορμί μου τ΄αέρινο
μάνα μου μάνα
τον ήλιο σου φέρε μου
πάνω στο σταυρό.
*

- Νίκος Γκάτσος

Ξεβαμμένος Κομμουνισμός...

**

Αυτά τα κόκκινα σημάδια στο τοίχο μπορεί να 'ναι κι από αίμα...

Μεγάλο Πάπιγκο...

**

Καλή χρονιά σε όλους, ακόμα και σε εκείνους που ξεκίνησαν στραβά. Οι καλικάντζαροι ας βάλουν το χεράκι τους! Έρημα μέρη, τουριστικά, απομονωμένα, εγκαταλελειμμένα, ψυχρά πλέον, που το μόνο που μένει είναι η όμορφη φύση, λίγο πριν την καταστρέψουμε ολοκληρωτικά. Ας φυλάνε οι Ακρίτες τις ομορφιές της Ελλάδας, για αυτούς που έρχονται από την άλλη άκρη της γης, να δουν, να θαυμάσουν, να νιώσουν, υποκλινόμενοι και σεβόμενοι αυτά που θα έπρεπε να προσκυνούμε εμείς.