Sagrada Família...

**

**

Antoni Plàcid Guillem Gaudí i Cornet ή αλλιώς Gaudi. Τάδε έφη:

"Those who look for the laws of Nature as a support for their new works collaborate with the creator".

Εσείς Βουνά των Γρεβενών...

**

Κούγω τον άνεμο κι αχάει,
Τον κούγω να μαλώνει,
Με τα βουνά εμάλωνε,
Και με τα δέντρα ηχούσε,
Εσείς βουνά των Γρεβενών,
Και πεύκα του Μετσόβου,
Εσείς καλά αχ τον ξέρετε,
Αυτόν τον παπά Γιώργη,
Που ήταν μικρός στα γράμματα,
Μικρός στα πινακίδια,
Και τώρα στα γεράματα,
Αρματολός και κλεφτής
Ντελή παπά λεβέντη.

- Παραδοσιακό (...έχουν περικοπεί στίχοι)

Mont Blanc

** 

Είδα ενα όνειρο μικρό

που γλύκανε η καρδιά μου

Είχα φτερά πνοή γιορτή

Ψηλό το πέταγμά μου

*

Κι έψαχνα λέει στα σύννεφα

στην αγκαλιά του αγέρα

να βρώ την ηλιογέννητη

του ήλιου θυγατέρα

στο πέταγμα μου

*

Του ανέμου άστρο κι εγώ το πιο μικρό

μες το φως της αυγής ανατολής

Μες το μπλε τ' ουρανούτου γιορτινού

η ματιά μου δροσιά σταλαγματιά

με το φόβο γελά αχ πως πετώ

του ανέμου ψυχή κι εγώπως να σωθώ

να μάθω που πηγαίνω

*

Βρίσκω την ηλιογέννητη στου σύννεφου την άκρη

φλόγα φωτιά στα μάτια της

χρυσή ειν' η θωριά αααχ η θωριά της

*

Αν θες να μάθεις που θα πας

και να σωθείς γυρεύεις

παιδί να γίνεις μάτια μου

στο μύθο να πιστεύεις

*

Παιδί να γίνεις μάτια μου

στο μύθο να πιστεύεις

*

- Μάνος Αχαλινωτόπουλος

Έξω - γήινες ... καταστάσεις...

**

Πάνω από τα σύννεφα γύρω στα 85000 πόδια μια σκέψη αρκεί για να σε βγάλει εκτός τροχιάς, εκτός βαρύτητας, εκεί έξω στο σύμπαν, στο διάστημα, που όπως λέει και ο Τομ, είναι σαν να υπάρχει ένα τεράστιο ηχείο που παίζει μουσική στο πλανήτη Γη.

Στα στενά του Νέστου...

**

Αχ ψεύτρα ζωή και να 'μουνε ωπίσω του καιρού μου,

να κάνω αυτά που σκέφτομαι και βάνω με το νου μου.
*
Σαν το νερό του ποταμού περνά ο καιρός και φεύγει
κι όμως η φλέγα τση ζωής ποτέ τση δεν στερεύγει
και με τη φεύγα του καιρού διαβαίνουν και τα νιάτα
κι ο καθαής ακολουθεί του μισεμού τη στράτα
Μα το καντήλι τση ζωής δεν πρόκειται να σβήσει
γιατί πολλά μαστόρικα και το σποριάζει η φύση

*

- Μήτσος Σταυρακάκης

Κεριά μέσα στη νύχτα

**

Ξαφνικά μετά από μια στροφή.. πηγαίνοντας για Μόλυβο (Μήθυμνα).

Νερό

*

Το καζάνι έβρασε... http://dimitrelimphoto.blogspot.com/2009/07/before-sunrise-drinks-before-sunrise.html. Όμως πριν βράσει έβγαλε ωραίες γεύσεις χρωμάτων και φωτός.

**

1. Υδάτινο Τόξο

*

*

2. Ύδωρ

*

*

3. H2O

*

*

4. Αστερισμός του Υδροχόου

*

*

5. Abyss

*

*

6. Άλας της Γης

*

Γιορτές Παλιάς Πόλης Ξάνθης

**

Το καθρεφτάκι σου παλιό
και πίσω απ' τη θαμπάδα
η Σμύρνη με το Κορδελιό
και η παλιά Ελλάδα
*
Μουτζουρωμένο το γυαλί
μα πίσω απ' τους καπνούς του
βλέπει ο Θεός το Αϊβαλί
και σταματάει ο νους του
*
Τα σμυρνέικα τραγούδια
ποιος σου τα 'μαθε
να τα λες και να δακρύζεις
της καρδιάς μου ανθέ
*
Το καθρεφτάκι σου παλιό
και το μυαλό χαμένο
σε ποιο τα ήπιες καπηλειό
και βγήκες μεθυσμένο
*
Μουτζουρωμένο το γυαλί
μα πίσω απ' τους καπνούς του
βλέπει ο Θεός το Αϊβαλί
και σταματάει ο νους του
*
Τα σμυρνέικα τραγούδια
ποιος σου τα 'μαθε
να τα λες και να δακρύζεις
της καρδιάς μου ανθέ
*

- Ηλίας Κατσούλης

Σκόπελος...

**

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή μας, λίγο μετά την εφηβεία που έρχεται η ώρα να μας πετάξουν στην ζούγκλα που λέγεται ζωή. Άν καταφέρεις όμως και την περάσεις ολόκληρη την πρώτη φορά, τότε δεν έχεις πρόβλημα. Όπου κι αν σε πετάξουν, ξέρεις ότι θα επιβιώσεις με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Υπάρχουν και αυτοί που προτιμούν την ασφάλεια και γυρνάνε πίσω ή δεν μπαίνουν καν στην ζούγκλα. Όμως οι πρώτοι χαίρονται την στιγμή, βουτάνε από ψηλά χωρίς να νοιάζονται για το βάθος, πετάνε ψηλά χωρίς να νιώθουν βάρος, σχεδιάζουν τα όνειρα και την ίδια στιγμή τα πλάθουν... και ξέρεις ότι στο τέλος θα φτάσεις εκεί που μέχρι τώρα δεν μπορούσες και ίσως βρεις άλλους πριν από σένα. Αλλά μοιράσου μαζί τους τις θυσίες, τις εμπειρίες, τους καημούς.

...

**

Πόσες καρδιές με χρήματα
καθημερνώς πουλιούνται
μα στη πραγματικότητα
ποτέ δεν αγαπιούνται...
*

- Νίκος Ξυλούρης

Βουτιά από ψηλά...

**

Ο δρόμος μας, τυφλός της πιάτσας παραπαίδι.
Τα όνειρα υπόσχεση ρουφιάνου θυρωρού.
Στα τάστα της κιθάρας οργή που περισσεύει
σα φόνος που σχεδιάστηκε στη σκέψη ενός μωρού.
*
Ό,τι φτιάχνω κι ό,τι χάλασα,
βουτιά από ψηλά σε μολυβένια θάλασσα.
*
Τα λόγια, χαρτζιλίκι από μισθό της πείνας
που ωμά καταναλώθηκε χωρίς ανταμοιβή.
Τα μάτια σου, προάστιο χαμένο της Αθήνας,
που κυνηγά τη φήμη του σε ό,τι κι αν συμβεί.
*
Ό,τι φτιάχνω κι ό,τι χάλασα,
βουτιά από ψηλά σε μολυβένια θάλασσα.
*
Η δύναμη που ξέπεσε και έγινε κατάρα.
Η φήμη που απλώθηκε και έγινε λοιμός.
Η πίκρα πως κατάγεται απ'τη δική μας φάρα
μας έπεισε και έγινε αφέντης τιμωρός
*

- Δημήτρης Μητσοτάκης

Αντιθέσεις...

***

Ίδιο σκηνικό, διαφορετικές εποχές. Καλοκαίρι, ζωή, φασαρία και χειμώνας, απομόνωση, μοναξιά. Μόνο αν ζήσεις την άγρια πλευρά του νησιού μπορείς να καταλάβεις πως νιώθουν αυτοί που επιμένουν νησιωτικά.

Ηλιοβασίλεμα στους Γατελούζους...

**

Σήμα κατατεθέν...

**

Μόλυβος...

**

Εκεί που ο Θεός ζωγραφίζει κάθε στιγμή και άλλον πίνακα...

Αραχνιασμένη σκέψη...

**

Όλη η ζωή μου μια κλωστή
κι αν κόψει δεν με νοιάζει
γιατί έχω την αγάπη τζη
αράχνη κι άλλη σάζει..
*

Θαλασσινοί Αετοί...

**

Ζηλεύω του σταυραετού 
απού πετά στα νέφη
και παίζει με τσι αστραπές 
και με τ' αστροπελέκι.
Στο βράχο χτίζει τη φωλιά 
στο χιόνι ζευγαρώνει.
*

-Παραδοσιακό

Φεγγαράκι μου λαμπρό...!!!

**

Πολλές φορές φεγγάρι μου,

δεν σε καταλαβαίνω.

Τη μια μου βγαίνεις γελαστό,

την άλλη δακρυσμένο.

*

- Κρητική Μαντινάδα

Όλα είναι δρόμος...

**

Όλα είναι δρόμος στη ζωή

διαλέγεις και βαδίζεις,

στο σταυροδρόμι όταν βρεθείς

πρέπει να αποφασίσεις.

Κι αν η καρδιά σου είναι βαριά

τράβα την ανηφόρα,

στην κορυφή της συναντάς

αξίες κι άλλα δώρα.

*

Θύμησες...

**

Με σέρνουν πίσω οι θύμησες
όσο ζυγώνω προς το μνήμα
σαν που τραβά από τους γιαλούς
η θάλασσα το κύμα.
*
Ποτάμι εγώ παράξενο,
πάντα προς τις κρυφές μου μάννες
αναδρομώ, κ΄ ήχος σπερνού
γυρίζω στις καμπάνες.
*
Κι αργά, σιγά κι απάντεχα
(με κάποιους ήλιους βουλιαγμένη,)
μέσ΄ απ΄ τον άπειρο χαμό
μιαν Ατλαντίδα βγαίνει.
*
Κόσμος βαθύς, μυστηρακός,
που λες – μα τάχ΄ αλήθεια νάναι;
παλιά φεγγαρολούσματα
τα δάση του φωτάνε.
*
Και στ΄ ακρογιάλια του άγνωροι
κάποιοι λευκοί χαράζουν ίσκιοι,
ό,τ΄ ήταν κι ό,τι φαίνεται
κι ό,τι ποτέ δε μνήσκει.
*
Μορφές και λόγια κ΄ έργατα…
Ίσκιος μαζί τους και διαβαίνω,
και μ΄ όλ΄ αυτά τα τίποτε
μιαν αρμονία υφαίνω.-
*

Ο Νουμάς, Τόμος 21, αρ. 781 (1924), σ. 85.
- Άγγελος Σημηριώτης (1870-1944)

*