Nothing is more advanced than tradition...

**

Από εδώ που ξεκινήσαν όλα...

Φωτό: Μιχάλης Στάθης, Άμστερνταμ

Ανάβαση

**

Ένα παιδί ανεβασμένο πάνω σε γκρεμισμένες πέτρες... Πάντα πρέπει να γκρεμίσουμε κάτι παλιό για να χτίσουμε κάτι νέο, καλύτερο. Η αποδόμηση είναι βασικό στοιχείο της φιλοσοφίας αλλά και της ζωής. Αν δεν γνωρίζεις από τι είναι χτισμένο κάτι δεν μπορεί να γίνει κτήμα σου. Απλά το θέμα είναι να μπορέσεις να αντικαταστήσεις το παλιό με κάτι καλύτερο όχι με κάτι ισοδύναμο ή χειρότερο.

It depends on your point of view...

**

Greek Bouzouki...

**

Ta ra ta ra ta ra ta ta ta ta ...

Figures...

**

Figures waiting for a long time, for a long future, for a long destiny...

*

Παράλια της Μικράς Ασίας... όπως φάνηκαν ένα απόγευμα από τον Αφάλωνα

**

Εκεί που δεν γνωρίζεις πια αν αυτό που βλέπεις είναι αληθινό ή ψεύτικο, εκεί που η ματιά συναντάει το όνειρο, εκεί που η πραγματικότητα συνθλίβει τις ιδέες, την αγάπη, τον έρωτα, το χρήμα, εκεί που η ψυχή βρίσκεται σε ανάταση, εκεί που ο καημός τραγουδάει, εκεί που η ζωή πάει μπροστά, εκεί που οι ματιές των ανθρώπων είναι ακόμη καθαρές, εκεί που η ανιδιοτέλεια και η αγνότητα είναι έμφυτη, εκεί που το ξημέρωμα σε βρίσκει μέσα στο πέλαγος, εκεί που τα βαθιά νερά που σε βάζουν να κολυμπήσεις είναι πιο καθαρά αν και κινδυνεύεις να πνιγείς, εκεί που ο πόνος γίνεται χαρά, εκεί που το μεράκι γίνεται σπίθα που αναφλέγεται για να παράγει έργο, εκεί που οι άνθρωποι δεν κουράζονται ποτέ. Αμανέδες, μαντινάδες, μοιρολόγια, απτάλικοι, συρτοί, τραγούδια της τάβλας, ριζίτικα, καρσιλαμάδες, όλα μαζί έρχονται στο μυαλό σου τη στιγμή που αντικρύζεις την ανατολή στην ανατολή. Χρώματα και αρώματα... Τοπία που μόνο μυθικά θα μπορούσαν να είναι... Και όμως είναι πέρα ως πέρα αληθινά... 
*
Δείτε τη φωτογραφία σε μεγάλο μέγεθος εδώ:

http://www.digital-camera.gr/index.php?option=photos&action=view&photo_id=21889

Downtown Train... στους Τοξότες της Ξάνθης

**

Αυτή είναι η τελευταία φωτογραφία ενός μεγάλου κύκλου φωτογραφήσεων που διήρκησε αρκετά δημιουργικά χρόνια. Είναι καθαρά συμβολική. Είναι η στιγμή που πρέπει να ανεβούμε στο τρένο να πιαστούμε από τα κάγκελα και να κάνουμε ένα αξέχαστο ταξίδι ζωής. Οι ράγες διηγούνται πάντα απίστευτες ιστορίες αλλά το ίδιο το τρένο είναι αυτό που δίνει όλες τις συγκινήσεις, τις χαρές και τις λύπες, τις αναμνήσεις και τα όνειρα. Από την επόμενη φωτογραφία αρχίζει ένας νέος κύκλος φωτογραφήσεων γεμάτων με ακόμα πιο πλούσια συναισθήματα, περισσότερη ζωή, περισσότερα χρώματα, πιο ονειρικά ακόμα τοπία και ανθρώπους που βρίσκουμε κάθε μέρα δίπλα μας αλλά δεν τους παρατηρούμε. Η συνέχεια επί της οθόνης...

Φωτογραφία στις πλαγιές του Χορτιάτη...

*

*

Όλα τα χώματα τση γης τα 'χω πορπατημένα,
και δεν μου 'παντηξε ποθές, λουλούδι σαν εσένα
Σ' ένα ποτήρι εμάζωξα τα λούλουδα του κόσμου,
μα δε τη συγκεντρώσανε, τη μυρωδιά σου φως μου.
*
Στη κάψα του καλοκαιριού στο σταύρωμα της μέρας,
το γέλιο σου κρυγιό νερό και δρόσερος αγέρας.
*
Μέσα στο χιόνι πορπατώ ως το λαιμό χωσμένος,
και από τσ' αγάπης το καημό είμαι ψιλοϊδρωμένος.
*

Γιάννης Βάρδας

Καλή χρονιά...!!!

**

Μια θάλασσα πληγωμένη και ένας ουρανός ανακατεμένος μπερδεμένος με χίλιες σκέψεις και χιλιάδες εντάσεις... Στο κέντρο... ο εαυτός μας... μια βάρκα έξω από τα νερά της... να συλλογιέται τις στιγμές... να μετράει τις πληγές... να στεγνώνει... πριν ξαναγεννηθεί από την αρχή... πριν πέσει ξανά στα βαθειά, πριν το κύμα αρχίσει πάλι να χτυπάει τα σκαριά της... Καλή χρονιά σε όλους και ας είναι το νέο έτος ένα έτος ολοκληρωτικών αλλαγών...

Το Μάτι του Ήλιου... & του Θεού...

**

The Unseen Eye... Το μάτι που ορίζει τα πάντα, που βλέπει τα πάντα... που είναι τα πάντα...
http://dimitrelim.blogspot.com/2008/06/blog-post_19.html

Σπίθισμα της ζωής...

**

Το φως πάντα μας γοητεύει, μας χαιδεύει, μας καίει, μας θρέφει, μας αναζωογονεί. Το φως μας γεμίζει με φως. Το κέντρο η καρδιά του ανθρώπου. Και γύρω γύρω σπίθες έρωτα, ζωής, πάθους και ονείρων. Προς κάθε κατεύθυνση του σύμπαντος. Σαν μια μεγάλη έκρηξη. Σαν μια γέννεση. Αφήστε τις σπίθες να ανάψουν φωτιά στις καρδιές σας...

Αντικατοπτρισμοί...

**

Στο Νέστο...

Ο Μοναχός ο Άνθρωπος...

*

*

Ο μοναχός ο άνθρωπος

όταν γλεντούν οι άλλοι

ντρέπεται που ‘ναι μοναχός

και στη χαρά φαλτσάρει

*

Όταν με φτιάξει το κρασί

το κέφι όταν σκορπιέται

ντρέπομαι εγώ να τραγουδώ

κι αυτός να μη μιλιέται

*

Ο μοναχός ο άνθρωπος

όταν γλεντούν οι άλλοι

γίνεται μόνος δυο φορές

και σκύβει το κεφάλι

*

- Λάζαρος Ανδρέου

Η Μοναξιά των Δρόμων...

*

*

Έξω από το σπίτι σου ξεκινάει ένας δρόμος που ποτέ δεν ξέρεις που θα σε βγάλει... Τον ακολουθείς και μπορείς να βρεθείς σε κάθε άκρη αυτού του πλανήτη... Όσο πιο μακριά πας τόσο πιο ζεστές είναι οι καρδιές που συναντάς... Καφενείο στο χωριό Λειβαδίτης στο Νομό Ξάνθης... Κάθε φορά που αντικρύζω το βλέμμα αυτών των ανθρώπων συναντώ την σοφία στα μάτια τους, την υπομονή, την καρτερικότητα, τα όνειρα και πάνω απ'όλα την απλότητα και την ειλικρίνεια, που τα έχουμε χάσει προ πολλού, εμείς οι άνθρωποι των πόλεων...

Πυρωμένες Πέτρες...

**

Στον καυτό ήλιο του καλοκαιριού τα ζώα υποφέρουν και αναζητούν μια σκιά για λίγη δροσιά... Πόσο μάλλον όταν αυτά τα ζώα είναι λίγο δίπλα από το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου που οι σκιά είναι κάτι σπάνιο...

Καλντερίμι...

**

Δεν έχει ασφοδίλια, μενεξέδες, μήτε υάκινθους-
πώς να μιλήσεις με τους πεθαμένους.
Οι πεθαμένοι ξέρουν μονάχα τη γλώσσα των λουλουδιών-
γι αυτό σωπαίνουν
ταξιδεύουν και σωπαίνουν, υπομένουν και σωπαίνουν
παρα δήμων ονείρων, παρα δήμων ονείρων.
Αν αρχίσω να τραγουδώ θα φωνάξω
κι αν φωνάξω-
Οι αγάπανθοι προστάζουν σιωπή
σηκώνοντας ένα χεράκι μαβιού μωρού της Αραβίας
ή ακόμη τα πατήματα μιας χήνας στον αέρα.
Είναι βαρύ και δύσκολο, δέ μου φτάνουν οι ζωντανοί-
πρώτα γιατί δε μιλούν, κι ύστερα
γιατί πρέπει να ρωτήσω τους νεκρούς
για να μπορέσω να προχωρήσω παρακάτω.
Αλλιώς δε γίνεται, μόλις με πάρει ο ύπνος
οι σύντροφοι κόβουνε τους ασημένιους σπάγκους
και το φλασκί των ανέμων αδειάζει.
Το γεμίζω κι αδειάζει, το γεμίζω κι αδειάζει-
ξυπνώ
σαν το χρυσόψαρο κολυμπώντας
μέσα στα χάσματα της αστραπής,
κι ο αγέρας κι ο κατακλυσμός και τα ανθρώπινα σώματα,
κι οι αγάπανθοι καρφωμένοι σαν τις σαΐτες της μοίρας
στον αξεδίψαστη γης
συγκλονισμένοι από σπασμωδικά νοήματα,
θα 'λεγες είναι φορτωμένοι σ' ένα παμπάλαιο κάρο
κατρακυλώντας σε χαλασμένους δρόμους, σε παλιά καλντερίμια,
οι αγάπανθοι τα ασφοδίλια των νέγρων:
Πώς να τη μάθω ετούτη τη Θρησκεία;
Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Θεός είναι η αγάπη
έπειτα έρχεται το αίμα
κι η δίψα για το αίμα
που τον κεντρίζει
το σπέρμα του κορμιού καθώς τ' αλάτι.
Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Θεός είναι το μακρινό ταξίδι-
εκείνο το σπίτι περιμένει
μ' ένα γαλάζιο καπνό
μ' ένα σκυλί γερασμένο
περιμένοντας για να ξεψυχήσει το γυρισμό.
Μα πρέπει να μ' αρμηνέψουν οι πεθαμένοι-
είναι οι αγάπανθοι που τους κρατούν αμίλητους,
όπως τα βάθη της Θάλασσας ή το νερό μες στο ποτήρι.
*

- Γιώργος Σεφέρης

Το Βασίλειο του Ήλιου... Μόλυβος

**

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη συ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη
λησμονάτε τη χώρα μου!
*
Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά
στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
και τα σπίτια πιο λευκά
στου γλαυκού το γειτόνεμα!
*
Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό
τα γυρίζω πίσω απ' τον καιρό
τους παλιούς μου φίλους καλώ
με φοβέρες και μ' αίματα!
*

- Οδυσσέας Ελύτης

Ουδέν Σχόλιο περί νοημοσύνης...

**

Οι Πύλες της Φωτιάς...

**

Μαρμαρωμένε βασιλιά, τι όνειρο, τι παγανιά
ο τάφος σου άδειος και σε μια γωνιά
μια χούφτα λόγια, αδιάβαστα χαρτιά.
Μαρμαρωμένε βασιλιά τι όνειρο, τι παγανιά
αντί για σε αναστήθηκε η Τουρκιά η Πόλη πάει
και η Σμύρνη στη φωτιά, διπλοχαμένη Αγιά Σοφιά
στερνή φωνή στην ερημιά την Προύσσα καίνε
και στο Αϊβαλί σταυρός αγκάθι ξύδι και χολή.
Χαμένη γη και προσφυγιά τα πόδια εδώ, αλλού η καρδιά
κομμάτια μου ψάχνω να βρω να κάνω ρίζα να ξανασταθώ
και να φωνάξω με φωνή που να ματώσουν οι ουρανοί
όλοι μας σφάζαν και μας πνίγανε μαζί,
Εγγλέζοι, Γάλλοι κι Αμερικανοί.
*
Μαρμαρωμένε βασιλιά, τι όνειρο τι παγανιά
μες του πετρέλαιου τη δροσοσπηλιά
να σ' αναστήσω ήρθα μ' όνειρα παλιά
πέτρινε πεθαμένε βασιλιά.
*
Κατακαημένο Αϊβαλί και παινεμένο Αϊδίνι
χαροκαμένο Εσκή Σεχήρ αρχοντοπούλα Σμύρνη.
Κλάψτε για το Καραχισάρ και για τα Μοσχονήσια,
δουλεύει ο Χάρος στα Βουρλά κι ο θάνατος στην Προύσσα.
Από πού παν στο Κασαμπά στην Πάρσα και στ' Αξάρι
δεν πάνε πια στην Αμισσό στο Ακχισάρ ή στο Αξάρι.

*
- Ιάκωβος Καμπανέλλης

Σκοτεινές Ηλιαχτίδες...

**

 Στα όρη βγαίνω και θωρώ, τον κόσμο τον προσωρινό...

*

- Παραδοσιακό